Hanımlar son zamanlarda evliliğimde kendimi mutlu hissetmiyorum. Eşimle bazı olaylar yaşadık ve tekrar ısınamıyorum. Beklediğim ilgiyi şefkati göremiyorum.
Eşim çok iyi bir baba, ama ben iyi bir eş olduğunu hissedemiyorum. 6 senedir duygusal olarak birlikteyiz 2 senedirde evliyiz 8 aylık bir kızımız var. Gerçekten çoğu zaman nefes alamıyor gibi hissediyorum.
Boşanan ya da bu aşamada olan anneler var mı?
Kızımın babasından uzak büyüme hissi de içimi sıkıştırıyor, evli kalma hissi de. Ne yapacağımı şaşırmış durumdayım…
Bi arkadaşım var o da aynı durumda ve boşanmadı çocuğu için 7 senedir dayanıyor ama inanır mısn keşke boşansaydım diye çok üzülüyor. Çünkü çocuğun sevgisiz, saygının olmadığı o soğukluğu hissettiği evde yetişmesi babasız büyümesinden daha kötü emin ol Ayrıca çok iyi bir babaysa zaten yokluğunu hissettirmeyecektir anlaşmalı boşanırsanız doya doya vakit de geçirir babasıyla Bebeklerimizi sadece fiziken değil ruhen de sağlıklı olması gerekir o yüzden sen iyi ol ki o da olsun
Çok iyi düşün çok iyi karar ver, seni ne mutlu edecekse onu yap
Ben kendi evliliğimde yaşamadım ama annemle babam tarafından biliyorum. Ben çok küçükken boşandılar 3.5 yaşındayken. Annem hırs yaptı babamla görüştürmedi zaten sorunlu bi insandı babamda başka kadınla evlenip hayatına devam etti. Yıllar sonra babamı buldum ondan birkaç yıl sonra da annem vefat etti. Baktığımda ne annem ne babam ebeveynlik yapamadılar. Ama asla evli kalmalarını istemezdim. Herşey daha kötü olurdu ve çok daha huzursuz mutsuz bir evde ömrüm geçerdi sanırım. Benim ailem ebeveynlik yapamadılar diye çok sorun yaşadım.
yani kısacası mutsuzsanız boşanın. Sizin mutlu olmadığınız bir yerde çocuğunuz da mutlu olmaz. Asla kolay bir karar demiyorum ama bir kere soğumuşsanız bir şeyler çoktan bitmiş demektir. Düzeltemezsiniz. Siz anne baba görevlerinizi yerine getirirseniz ayrı olsanız da bunu çocuk hissetmez. Ama ayrılmazsanız evdeki mutsuzluğu huzursuzluğu hissedecek, yetişkin hayatında da sizlere benzeyecek. Kendinize de bunu yapmayın zaten. Hayat çok kısa keşke dememek gerek.
Yaşadığın zor durum. Eşinle bu konuyu oturup karşılıklı konuştunuz mu? Konuştu iseniz eşiniz tutumu hala devam mı ediyor? Yani yuva kurmak meşakkatli bozmak ise bir ana bakar. Hiçbir şey kolay değil hayatta maalesef. Bence doğum sonrası psikolojik olarak yıpranmış olabilirsiniz. Aynı eve girmek, sorumluluk almak ikinizde değişimlere sebep olmuş olabilir. Karşılıklı ilişkilerde konuşulması taraftarıyım. Dövme,darp yoksa.
Çok düşünülmesi gereken bir karar bazen ben de kalbimden geçiyorum eşimle 4 senedir beraberiz 2 senedir de evliyiz 16 aylık bir kızım var. Gülüp oynarken çok iyiyiz ama ailesinin bana çok çok yanlışı oldu ve kızım 1 yaşına geldiğinde ben kafamda bitirmiş gibiydim o bunu anladım ve 4 5 aydır bir şeyler yapmaya çalışıyor . Eskiden söylendiği ayda yılda bir dışarı çıkma gezme konusunu bile hadi yapalım edelim diyor o dönemlerde ben gezelim dediğimde yani yok ne işimiz varmış yok ona gerek yok buna böyle ya da gideriz oo bu da bu kadar paraymış gibi parasal yönden bir psikolojimle oynadı resmen bende çıkmadım evde durdum kızımla ya da çıktım şehir dışına gelin geldim burda da kimsem yok ailem ankarada. Doğum gününden sonra daha ılımlı yaklaşıyor daha teklif ediyor bir şeyleri . Kızımla başta çok yanaşmamıştı hadi yap hadi yapalım gibi cümlelerle ben teşvik ettim artık daha iyi yani yine yönlendirme yapıyorum ama . Eğer çok büyük bir sorununuz yoksa bunları da şundan anlattım yani her evlilikte oluyor zor zamanlar insanların anlaşamamazlıkları ama eğer kalbinizde sevginiz varsa ve mantığınıza yatmıyorsa bir aile terapistine gidin çift terapisi alın belki onun veya sizin yanlış yönleriniz onarılması gereken taraflarınız vardır. Annesiz babasız büyümedim ben şükür ama bir bebek için anne baba bir olması çok iyi bir duygu kızımın gözünde görüyorum beraber bir şeyler yapınca hali tavrı bile değişiyor kızımın biraz uzun oldu ama anlarsınız umarım demek istediğimi. Yani eğer iyi bir babaysa az kusurlu bir eş haline gelebilir siz de kendinizde varsa onları toparlarsınız biraz uzak kalmak belki iyi gelir toparlanabilirsiniz o da bir ihtimal. Ben geçen sene daha kızım 6 7 aylık böyle çatışmalar çoğaldı sorumluluk yok falan ailemin yanına gittim 2 3 hafta kaldım aileme de anlattım sonra almaya geldi o bırakmıştı zaten sonra biraz daha sakinledi ortalık içimde kaybettiğim heyecanı gördüm o çok hoşuma gitti ki içinde onun da öyle bir heyecan vardı yani güzel düşünün güzel olsun . Bir arkadaş da yazmış yuva yıkmak çok kolay ama kurmak zor tabiki . Umarım hakkınızda hayırlısı olur
Aslında bir evlilik terapistinden duymuştum:”Evlilik 5 yılda oturur.”demişti.İllaki hepimizin evliliklerinde bazı problemler tabii ki var çünkü hiç kimse aynı çatı altında büyümemiş;herkesin aile yapısı farklı, farklı iki zihniyet bir araya geliyor ,birleşiyor resmen o yüzden çatırdadığı durumlar oluyor biz de bazı zamanlar çok kötü günler yaşadık Bir aralar ben de eşime karşı ilgimi kaybetmiştim lohusalık döneminde özellikle fakat sonra toparladım baktım ki ben de kısmi hatalar var her şeyi dert ediyorum sonra birazcık ben alımlı davrandım eşim zaten normal de benden biraz daha sakin bir yapıya sahip yani güzel gitse de arada çatirdamalar olmuyor mu oluyor o yüzden bence iyi düşün derim tabii ki tek başına bir çocuğa büyütebilirsin ama o eksik de kalabilir hele ki kız çocukları babalarına daha da düşkün hakkında hayırlısı olsun inşallah düzelebilecek veya düzeltilebilecek bir durumunuz vardır.
Oturup konusun bence biz kadınlar çok hassasiz herşeyi düşünüyoruz ama erkekler bzm gibi değil.bende eşimle kaç gündür knsmuyordm dün konuştum öyle ya da böyle konuyu hallettik ama kafayı yedm neyse siz de konusun bu konuyu illaki çözüm yolu bulunacaktır belki hatasını da bir şekilde telafi etmeye çalışır
Evinizde sürekli kavga vs varsa bosanmak daha iyi annem babam ben 5 yaşında iken kardeşim 4 boşandı babam babannem büyüttü beni tartışmaları boşanmaları aklımda hep 26yasima giricem annemin yüzünü unuttum 21 senedir görüşmüyorum mesela kuzenim boşandı ama oğlu kuzenimde kalıyor çocuk istediği zaman görüyor babasını yanında kalıyor falan ve çok daha mutlu
Hanımlar hepinizin mesajlarini okudum. Geri dönüşleriniz ve yorumlarınız için teşekkür ederim. Buradan konuşmak bile iyi geliyor insana gerçekten. İyi ki varsınız.
Biz eşimle yaklaşık 2 aydır terapiste zaten gidiyorduk. Ben daha çok hatalarımdan ders çıkarıp kendini düzelten taraf olmuştum. Karşı taraftan bu çabayı göremeyince insan zaten altüst oluyor.
Eşim boşanma konusu açılırsa her zaman kızımı alacağını söylüyordu. Ve aile evine asla dönmeyeceğimi düşünüyor. Yani gördüğüm kadarıyla öyle. Biz şuan 2 tarafin ailelerinden de farklı şehirlerde yaşıyoruz. Bu sebeple biraz rahat davrandığını düşünüyorum. Kızımı da alamayacağını çok iyi biliyorum.
Bir süredir gözlemledim ve artık ciddi şekilde devam etmek istemediğimi dün söyledim. Öncesinde boşanmak istersen ben karşı çıkmam diyordu hep. Bu söz zaten çok yaraliyordu beni. Çaba göstermeye değer bir evliligimiz yok muydu yani… Dün açıkça konuştuk çaba göstermek istediğini söyledi. Yakın davranmaya çalışıyor. Eğer ilgisini ve şefkatini düzgün verirse zaten aşamayacağımız bir sorunumuz olduğunu düşünmüyorum. Şimdilik gözlemci konumunda uyum sağlayarak ilerlemeye karar verdim kısaca.
Umarım hepimiz evliliklerimizde çok mutlu devam ederiz.
Sizi çok iyi anlıyorum zaten çocuklarımız için biseylerden vazgeçiyoruz hep kendimizi unutuyoruz . Eğer gerçekten bitirdiyseniz kafanızda kalbinizde ayrılınca pişman olmayacaksanız o his gelmişken bitirin sonra çok zor oluyor yaşayan biri olarak söylüyorum tamamen kalbimde ve kafamda bitirmistim sırf kızım için devam ettim sonra bir kızım daha oldu bu beni bir çıkmaza sürükledi. Yapamıyorum o hisse kapılıyorum ama yapamıyorum belki de çocukları bahane edip duzenimi bozmaktan korkuyorum bilmiyorum ama biseyler engel oluyor hep . Babasız büyümeyecek çocuklarım ama hayatları alt üst olacak bunu biliyorum. Ben evliligimde kavga gürültüsü olan biri degilim ama çok sorunlar yaşıyorum genelde çocuklara yansıtmamaya çalışıyoruz evli kaldığım sürece onları psikolojik etkilediğimizi düşünmüyorum ayrılırsam ben daha daha iyi hissedeceğim. Ama buna bir türlü cesaret edemiyorum bı keresinde ettim sürdüremedim . Keşke kararımda sabit kalsaydım.
Aslında ben istedim ama eşim istemiyor ben tek başıma çabalarsam bir sonuca ulaşabileceğimizi sanmıyorum. Eşim bir sorun olmadığını düşünüyor ama var yani sorunlarımız artık ben zamana bıraktım inceldiği yerden kopsun kafasındayım diyebilirim. Umarım sende kendin içinde evladın içinde en zararsız şekilde atlatırsın bu süreci
Biz kadınlar olarak ben haklıyım demek yerine sorunu çözme odaklı ilerlemeye daha yatkınız bence. Bizde terapiye gidiyoruz ama eşim öyle zor kabulleniyor ki hatalarını.
İnşallah hepimiz yuvalarımızda cok mutlu bir şekilde ilerleriz.
Ayrıca çok iyi bir babaysa zaten yokluğunu hissettirmeyecektir anlaşmalı boşanırsanız doya doya vakit de geçirir babasıyla 
Bebeklerimizi sadece fiziken değil ruhen de sağlıklı olması gerekir o yüzden sen iyi ol ki o da olsun 
belki de çocukları bahane edip duzenimi bozmaktan korkuyorum bilmiyorum ama biseyler engel oluyor hep . Babasız büyümeyecek çocuklarım ama hayatları alt üst olacak bunu biliyorum. Ben evliligimde kavga gürültüsü olan biri degilim ama çok sorunlar yaşıyorum genelde çocuklara yansıtmamaya çalışıyoruz evli kaldığım sürece onları psikolojik etkilediğimizi düşünmüyorum ayrılırsam ben daha daha iyi hissedeceğim. Ama buna bir türlü cesaret edemiyorum bı keresinde ettim sürdüremedim . Keşke kararımda sabit kalsaydım.
amin inşallah canım