Kızlar merhaba kizim 28 eylulde 8 aylik olacak bende haftaya işe basliyorum bi yanda işimi özledim bi yandanda kızımı birakacagim icin üzülüyorum galiba işe dönüşümde bugün kesinleşti çalışıp calismamakta Kararsizdim simdi icimde bi burukluk var sanki calisan anneler siz nasil atlattiniz nasil adapte oldunuz ilk zamanlar tecrubelerinize ihtiyacım var
Çalışmak zorunda olmak üzücü bu ülkede açıkçası keşke yetkililer anne çocuk yanyana olabileceği ortamlar olustursa
Ben özelde sağlıkçı idim.6 aylıkken başladım tekrar işe.1 yaşına kadar nöbet yoktu. Mesai gidip geliyordum. Bir buçuk saat önce çıkıyordum Allah tan evim yakındı hastaneye annemler mesai saatinde bebişi getiriyordu emziriyordum ama yinede sütüm azaldı sağım yapmaya da çok Fırsatım olmadı. 1 yaşına girince de nöbete geçtim emzirmede bitti tabi. Her gün bırakıp gitmek zor geliyordu birde arkadan ağlayınca offf
onun için çalıştığınızı biliyorsunuz ama yine de anne yüreği dayanamıyor. Birde 24 saat nöbet tutardım iş yoğun olunca kafa dağılıyor elbette. Böyle böyle 5 yaşına kadar çalıştım. Aklı erince gitme diyordu artık üzülüyorsunuz fln ama bir yandan da zaman geçiyor kafa dağıtmaya bir ortam oluyordu. Şu an evdeyim ama arada çalışmayı özlemiyor da değilim açıkçası 
ama zor hem okulumuz var hem taze bebeğim. Tüm ilgi alaka çocuklarımda tamamen şimdi 
Bazı yerlerde mevcut sanırım. Anne çocuğu bırakıyor ama özellerde para mevzusu olunca işine gelirse moduna giriyorlar. Çünkü çocuk için alan yapacak çalışan anne bebeğinin yanına gidecek ya işler aksarsa fln
devlette belli yaşa kadar izin var sonrasında da yarım gün çalışma fln bir tık dah iyi ama çok daha iyisi yapılabilir. Anneler bebeklerin ve çocukların en ihtiyacı olduğu anda yanlarında olsalar keşke. Hoş onların her zmn anneye ihtiyacı var ama