Şu an gözyaşları içinde yazıyorum derdimi anlatıcak ilk burası geldi aklıma doğru ya bi ablamdan başka kimsede yok zaten oda sağlık sorunlarıyla uğraşıyor son zamanlarda desteksiz bi şekilde büyütüyorum oğlumu bugün tam bir yaşına girdi çok yoruldum tükendim bu süreçte ve eşimde dahil destek görmedim asla ha tabi eşime sorarsanız çok yardımcı herzaman öyle zannediyor bi duşa bile aklım oğlumda kalarak giriyorum oysaki çok yoruldum az önce canım çay çekti oğlumu uyutup çay yapıp güya birlikte içicektik oğlum uykuya direndi eşim bırak uyumazsa uyuması. Diyip vurdu kafayı yattı yorgunluğumu tükenmişliğimi görmeyen bi adamla aynı yastığı paylaşmak ancak yavrusu için katlanılıcak bi durum bence
Ah canım bazen insanlar anlamıyor buna mi agliyorsun bu mu derdin diyorlar ama ben seni anlıyorum. Değersizlik hissi , duyulmama, gorulmeme insanı o kadar kırıyor ki. Böyle ufak gorulmeyen detaylar insanı eşinden öyle soğutuyor ki. Ben de bugün benzer durum yaşadım. Yardım konusunu artık umursamıyorum da alıştım yani mesele yapmıyorum. Kabullendim hiçbir ev işinde ya da bebek bakımında yardım beklemiyorum ondan. Ama birşey istediğim zaman yapmaması beni çok kırıyor. Ben ne için kim için mücadele veriyorum diye düşündürüyor. Ya da beni sevse beni dusunur . Üzüldüğümü bildiği şeyleri yapmaz, bana deger verse yardım eder falan diye düşünüp değersizlik hissine kapılıp gözyaşı dokebiliyorsun.
Aslında yalnız değilsiniz, bakın sizinle çok benzer dertleri paylaşan birsürü arkadaşınız var burda 
malesef erkekler hep benzer şekilde büyütülmüş, ne kadar zorlandığımızı anlamıyorlar. Biz de bir yerden sonra alışıyoruz kabulleniyoruz şikayet etsek bile içimize atmaya başlıyoruz. ben öyleyim en azından, sonra bi gün patlıyorum öyle olduğunda da fena oluyor.
Geçen gün ben de bir çay içip oturup dinlenmek istedim biraz. Kızım hala uyumamıştı eşim de yanımda koltukta oturuyordu. Bir anlık dalgınlıkla çayı kızımın ulaşabileceği bir yere koyup unutmuşum, normalde dikkat ederdim sıcak içecekleri ulaşamayacağı yerlere koyardım. Kızım da uzanmış sıcak bardağa dokununca irkildi çok az çay döküldü. Ben de yüzüne üstüne filan döküldü zannedip çok korktum hemen aldım götürdüm elini yüzünü yıkadım. Eşim de o sırada meğer uyuyakalmış benim tepkime uyanıp o da korktu, içeri geldiğimde sinirlenmiş bana kızıyor çay oraya koyulur mu vs diye. Ben de bir kızdım açtım ağzımı yumdum gözümü 
bak dedim şu an sakın bana kızmaya hazırlanma, tüm gün ben bakıyorum zaten sen mi koruyosun tüm gün de şimdi bi anlık dalgınlığıma laf söylüyosun dedim. Ki kendisinin de çok kez dikkatsizliği oldu onları hatırlattım, olabiliyor dedim Allah korusun daha beterini yaparsan bi gün beni anlarsın dedim. Şurda 5 dakika bi çay içmek istedim bile bile yapar mıyım böyle bir şeyi zaten üzgünüm ve çok korktum sakın üstüme gelme dedim. Çay filan içmiyorum diyip çayımı da döktüm gidip. Sonra yumuşamış bana yeni çay doldurmuş filan.
Bizimle tamamen aynı şeyleri yaşayıp bizim yaptığımız tüm işi onlar yapmadığı sürece bizi anlayacaklarını sanmıyorum ben hiç.
Aynen öyle oldu kör mü dedim kendi kendime halimi görmüyor mu baya stres oldum ama bunlar böyle ne yazıkki
Heralde böyle detaylı detaylı anlatmak gerek onlardan anlayış beklersek çok üzülürüz
Ya bence bu herifler aynı şeyleri yaşasada asla anlamaz çünkü bir çoğu aman elleşmesin kimse bana modunda