Arkadaslar 18 aylık bebeğim var evde onunla nasılsın daha kaliteli vakit geçirebilirim artık yoruldum kendimi yetmiyormuş gibi hissediyorum o yüzden aklım calısmaz oldu
Onun için özel etkinlikler hazırlamanıza, yeni yeni oyunlar tüketmenize gerek yok
Biz anneler mükemmel olanı arayarak kendimizi çok yoruyoruz ama çocuk için en faydalı olan onunla doğrudan etkileşimde olduğunuz ve eğlendiğiniz dakikalardır. Hatta en iyi oyunlar bir anda doğaçlama gelişenler oluyor.
Saklambaç. nesneleri üst üste dizip top atarak yıkmaya çalışmak. Kumla kürek-kepçe-kamyon oyunları. Parmaklara kalemle yüz çizerek konuşturmak. Oyuncaklarla -mış gibi oyunlar( kediye yemek yedirmek , düşüp ağlayan ayıcığı teselli etmek gibi 
…) kitaplıktan kitapları indirmek, geri dizmek. Yastık ve kırlentlerle bariyer/duvar örüp yıkmak gibi gibi… Bunlar bebeğimin aktif katıldığı çok güldüğü oyunlar ama belirli bir sistemi yok. Herşey dogaclama. Bazen o koltukta zıplarken benim “çabuk in oradan seni yaramaz çocuk” diyerek rollere girmemi, kucaklayıp indirdikçe tekrardan çıkmasını, aşağı atlıyormuş gibi yapıp benim yalandan korkmamı bile oyuna çeviriyoruz. İçinizden geldiği gibi akışa bırakın, yetersizlik hissi sadece kuruntu, çocuklar sadece beraber herhangi birşey yapmayı önemsiyor. Onlara yetiyor
Biz bir dönem hergün istisnasız şunu oynadık. Ben koltukta uzanıp gözlerimi kapatıyorum. Her bebek gibi doğal olarak yanıma geliyor ya mızırdanıyor, ya huysuzlanip çekiştiriyor. O anda gözlerimi açıp onu yakaliyorum, tatlı bir ses tonuyla "neden beni rahatsız ediyorsun, neden neden, uyumak istiyorum " diye onu yakalayıp öpüyorum(biraz bunaltarak
) o anda hem gülüyor hem kaçıyor elimden. Sonra tekrar uyuyor gibi yapıyorum. Tekrar geliyor musallat olmaya
bu döngüyü sürekli tekrarlıyoruz, gözümü açıp onu yakalayacağım anı heyecanla bekliyor.. yarım saat kesintisiz bunu oynayabiliriz, en eğlendiklerinden biridir.