Kızlar çok üzülüyorum buraya yazmamın beni rahatlatacağını düşündüğüm için yazıyorum
Bebeğim hasta öksürüyor dün gece ikimizde uyumadık malum çok yoruldum sabah oldu ev temizliği çamaşır bulaşık yemek cart curt tükendim uykusuzluk insanı çok yoruyor ve bebeğimi uyutmadığım için kendime kızıyorum bazen yüksek sesle bebeğime bağırıyorum kendime vuruyorum yaptıktan sonra çok üzülüyorum o benim bebeğim ama çok tahammülsüzleşiyorum bazen kendi hasta olduğumda yine tahammülüm kalmıyor aynı şekilde bebeğime öfkeleniyorum bugün eşim bana çocuğa düzgün davran dedi bende ben bakamıyorum çocuğa dedim bi anlık öfkeyle sonra bırak git o zaman dedi bende ben niye bırakayım sen git dedim biraz tartıştık sonra kendi vicdanımla kalınca gerçekten yaptığımın doğru olmadığını farkettim ama bazen o kadar sabrım kalmıyor tahammülsüzleşiyorum ki ne yaptığımın farkında olmuyorum 
Eşim akşama kadar çalışıyor evet yardımcı da oluyor ama bazen ben yoruldum dediğimde o da çok yorgunum diyor evde ne yapıyorsun bir çocuğa bakıyorsun diyor bu benim çok zoruma gidiyor şimdi kendi başıma kalınca çok zoruma gitti bebeğime annelik yapamıyorum gibi hissediyorum
Çocuk sahibi olmak isteyip olamayan birsürü insan var ben de tedavi ile hamile kaldım bunu düşününce kendimi çok kötü hissediyorum Allah’ın bana emanetine nasıl böyle davranırım diye
Siz nasıl başa çıkıyorsunuz bu kriz anlarınca bilgi verir misiniz
Başkalarının da bunu yaşaması bir nebze rahatladım teşekkür ederim anlayışsız insan olması kötü
Hepimiz benzer şeyleri yaşıyoruz malesef.. Sadece şeyi yapmayı başarabilrseniz insan vicdanen daha rahat ediyor. Çoı canınıza tak ettiği zaman bağırmak istediğinizde onun yanında ve ona değil de çıkın başka bi odada bağırın rahatlatacaksa. İnanın huzursuzluklarını çok etkiliyor yüksek ses. Biz eşimle ses dahi yükseltmiyoruz yanında baktık tartışçaz illa ki birimiz başka odaya geçiyor. İnanın çok anlıyorlar herşeyi. Ama kendinizi yetersiz görmeyin hepimiz bu yollardan geçiyoruz Allah yardımcımız olsun 
Hastalık anları tabi ki daha zor. Benim ilk çocuğum ve evet bazen ağlıyor susmuyor dayanılmaz hal alıyor 3 ay 1 haftalık bebeğim. İlk 40ından sonra bir gün baya sınadı sabrımı ama karşıma bir yazı çıkmıştı bir daha küçük olmayacak bu kadar ve bir daha kucağınıza sığmayacak onun bu hallerini özleyeceksin diye. O günden sonra daha tahammüllü gidiyorum yoksa tahammülle benim alakam yokdur . Şimdi bazen uyusun diyorum uyumuyor ama ağlıyor . Sabır diyorum kendi kendime . Erkeklere gelince onlara pek bakmamak lazım benim eşim de yardım ediyor zor iştealışıyor ama kadın olmak kolay ne var diyor mesela diyorum bir gün gel yer değişelim yok aman aman diyor o yüzden aslında onlar da farkında ama işte işlerine gelmiyor ona takılma . Sabırlı ol
Çok normal bu gece deprem nöbetindeydik sabahladik sabah artık gözümü açamıyorum biraz uyuyayım dedim 44 günlük bebeğim bı türlü rahat vermedi çıldırttı beni eğer büyük olsaydın seni dövecektim diyorum bizimkiler gülüyorlar tabi asla kızıma kiyipta öyle bişi yapmam
Bizimki de 11 uyandi sabah daha uyuycak
Amin amin 
Emzirirken mi sigara içiyorsunuz bebeğiniz kaç aylık yanlış anlamayın sormamın sebebi bende arada içiyorum bebeğim 2.5 aylık bazen kötü olduğu günler her şeyi içtiğim sigaraya bağlıyorum da ondan sordum
Şöyle düşün, bebeğin bir daha bebek olmayacak,o sana muhtaç,aciz,çaresiz,evin gün gelir toplanır, çamaşırlar halledilir, bulaşık tezgahta kalmaz,evin ışıl ışıl olur ama o bir daha bebek olmaz, hepimiz aynı yollardan geçiyoruz,biz anneyiz robot değiliz duygularımız var bizimde çok sinirlendiğin zman derin bir nefes al ve gerekirse 2 dk yanından ayrıl.bir su iç geri dön ve ona sarıl inan evladımızdan başka kimse yok şu Dünya da
Canım oncelikle kendini suclama lutfen bizde insanız boyle kriz anlarını cogu anne yasamıstır bence.. Özellikle de yakınlarınızdan bebekle ilgilenecek kimse yoksa tek basınaysanız o da cok yıpratıyor insanı. Yorgunluk üst üste geliyor ve bi yerde patlama oluyor ister istemez.. Bende tedavi ile hamile kaldım 11 yıl sonra bebegimi kucagıma aldım. Eşimin ailesiyle sorunlar yasadım. Bebeğim ilk iki ay hasta oldu hastane yatmak zorunda kaldık vs cok zor günler gecirdim psikolojim bitti lohusalık vs derken hersey üst üste geldi ve ben esimle tartısmaya basladım en ufak sey gozume gelmeye basladı.. Bebegime hiç bagırmadım ama eşimle tartıstık seslerimiz yukseldi yani sırf bu yuzden haftalarca kendimi sucladım.. Bir yazı okumustum anne baba tartısmalarına tanık olan bir bebeğin beyin filmi görüntülerinin savas ortamındaki kisilerin beyin görüntülerine aynı oldugu saptanmıştır yazıyordu. Artık her sinirlenir gibi oldugumda bu yazı geliyor aklıma ve susuyorum. Normalde bebek olmadan once esimle tartısmalarımız cok nadir olurdu ama bebekten sonra birseyler degişti. İkimizde surekli yorgun ve uykususuz esime gore o daha yorgunmuş tabi
Bugunde bol aglamalı krizli bir gun gecirdik boyle zamanlarda kuran acıp dinliyorum cok iyi geliyor bebek sakinlesmeye baslıyor veya hava iyiyse dısarı cıkartıyorum o da cok iyi geliyor sizede tavsiye ederim. Yegenlerimden biliyorum gitgide zorlasıyor cocukların her donemi zor.. Ablamın cocukları ergenlik doneminde sen bide buraları gor keske bebek olsalardı simdi diyor 
velhasıl Allah yardımcımız olsun saglıkla buyutelim ins Rabbim kolaylıklar versin bu yolda bizlere
Öncelikle ne yapıyorsun bir çocuğa bakıyorsun demiş eşin ama çocuğu bıraksan 2 saat tek başına idare edemez çocukla çocuğu azıcık sevip yorgunum derler 9-10 saat çalışıp yorgun sayarlar kendilerini ama bizim 24 saat çalıştığımızı unuturlar eşin hiç de haklı değil tabiki çocuğuna bağırmasan daha iyi olur ama bu da eşlerimizin bize az destek olmasından kaynaklanıyor bence bir evin içine her şeye yetişmeye çalışırken kendimizi unutur hale geliyoruz bazen ne zaman duş almıştım bu gün dişlerimi fırçalayabildim mı diye düşünürken buluyor insan kendini ama biz anneyiz böyle yaşamak zorundayız insanlara göre oysa ki biraz daha desteğin olsa bu sinirlendiğin şeylere hiç sinirlenmiceksin çocuğuna da bağırmıcaksın tahammülsüz olman çok normal çünkü biz de insanız ve yoruluyoruz bazen bende çocuğu uyuturken çok bunaliyorum kızıyorum sonra kızdığım için üzülüp oğluma sarılıyorum sinirlendigimde ona sarılıp kendimi sakinleştirmeye çalışıyorum kokusunu içime çekiyorum o bana gülünce bende sakinlesiyorum sana da tavsiye ederim çocuğa çok sinirlendiğinde al kucağına bı sarıl kokusunu içine çek baktın sakinleşemiyorsun çocuğu güvenli bir yere bırak diğer odaya git bı su iç nefes al öyle çocuğun yanına git bide böyle dene bakalım işe yarayacak mı ama kendini suçlama herkes kendi ebeveynliğine baksın sonra karşısındakine laf etmeye kalksın
Anladım bende çok içmiyorum zaten günde 2 3 tane anca oluyor zaten fırsat bulamıyorum yinede dikkat etmekte fayda var tabiki
Size kalbimi bırakıyorum o kadar haklısınız ki son 2 gündür bebeğime daha sakin davranmaya çalışıyorum inci hanımla özel olarak konuşmuştum beni çok rahatlattı bebeğim uyumak istemediğinde onunla daha fazla oynuyorum strese girmiyorum uyusun diye zorlamadığım için
Canım hepimiz insanız bebeklerimizin anlamsız davranışları çoğu zaman sinir sistemimizi yıpratıyor ama bağırmak yerine gözünü kapat ve sakinleşmeyi dene çünkü bağırdığın zaman ona korku vermekten başka birşey yapmıyorsun. dünyadaki en güvendiği insan sensin. Bu durumun yaşanmasını ben eşinin yeterli desteği ve empatiyi vermemesine bağlıyorum.
Yanlış anlama seni yargılamıyorum. Bende bi dönem böyleydim sonrasında kendimi değiştirmekte buldum çözümü. Önce kendimi mutlu etmeyi öğrendim eşim sabah gidip her gün gece 1 de geliyor ve bende çalışan bir anneyim. Ev işlerini gece o gelince yapıyoruz gün içinde mola verdiğimde de kızımla vakit geçiriyorum. Beslenme tarzımı değiştirdim. Kendini sevdiğin zaman herşey güzelleşicek. Ve ağladığı zaman bebeğinin tek ihtiyacı sana sarılmak çünkü hala kendini senin parçan olarak görüyor 