Bebeğim 4 aylık oldu gün geçtikçe sevgim bağlılığım daha çok artıyor kaybetme korkusu hamilelğimden beri vardı aklıma gelince gözlerim dolardı bu durum şimdi x 1000 oldu artık ne yapacağım nasıl baş edeceğim bu durumla çocuklarla alakalı olumsuz bi haber gördüğümde anında empati yapıyor beynim ve o anı kendim yaşıyormuşcasına hissediyorum
İnşallah geçici bir süreç olur benim için yokaa çok yorucu , misafir geleceği zaman hazırlık yapıyorum telaşım oluyor normal boş zamanımda ilgilendiğim gibi ilgilenemiyorum yada eşimle beneğim dururken telefonda ailemle konuşuyorum biraz mızmızlanıyor eşim ilgilendiği için teşefonu kapatmıyorum sonrasın bunlar yaşandıktan sonra kendime kızıyorum çocuğumu nasıl böyle şeyler için ihmal ederim ben diye normal mi bu yaşayanlar var mı bilmiyorum
Yaşadıklarını yaşamayan anne çok nadirdir bence. Ama bu bizleri aşırı stresli yapıyor. Elde olmayan , içten gelen şeyler. Rabbim hepimizin evladını korusun ve bağışlasın. Arkadaşın dediği gibi evrene ne gönderirsek o bize gelir. Bazıları inanmayabilir ama bence bu postu kaldırın ki her okunduğunda evrene mesaj gitmesin. Bazen inanın bende birşeyler yazmak istiyorum fakat birşeyi ne kadar dillendirirseniz o başa geliyor yazamıyorum hatta düşünürken dışa bile vuramıyorum. Bazıları bunu garip bulabilir ama kendimce benim doğrum bu. Tabi ki herşey Taktir-i İlahî,bizler bol bol dua etmeliyiz ama insanın düşünmekten kendini alıkoyamadığı zamanlarda oluyor.