1 ay önce doğum yaptım doğum yaptığımdan sonra annem 1 hafta sonra umreye gitti doğumumdan sonra evimde eşimle tek kaldım eşim uzaktan calısmaya devam etti ben ise salonda cocugumla takılıyordum 1 hafta sonunda dikişlerim patladı tekrar dikiş için hastaneye yattım bu sürec benim için çok zordu ve gerçekten annem umreden dönünce anlattıgımda agladı iki gün durdu üçüncü gün gene gitti ilk defa anne oluyordum ve eşim bunu sürekli söyledi artık psikolojim alt üst oldu yorulmayada başladım ne yapacağımı bilmiyorum bunalıma girmekten korkuyorum dikişim taze tekrar atmasındanda korkuyorum kısacası lohusalıgım pamuklarla degil dikenlerle bitiyor bende
Canım benim sen bu süreçte bol bol dinlenip bebeğinle ilgilenmelisin kendini çok zorlamış olmalısın ki dikişlerin açılmış sorun temizlik mi bırak kalsın yemek mi dışardan söyle ya da pratik şeyler yap çocuklu insanın işi hep yarımdır kimse de yadırgayamaz kusura bakmasınlar öyle düşünen insanı da alma evine bende öyleydim emin ol hatta ben gurbetteyim eşim dışında kimse yok bebeğime bakacak şuan iki buçuk aylık bebeğim ve herşey daha kolay emin ol buralarda ağladım o kadar saolsun anneler beni teselli etti annem bırakıp gittikten sonra boşluğa düştüm ama bu bebiş benim ve birbirimize alışıp hayatımıza devam etmek zorundayız kendini üzme sadece dinlen daha lohusalığın bile bitmemiş sen dinlenmez mutsuz olursan bebekte huysuz oluyor denendi onaylandı 
Bu annelerimiz neden yanimzda kalmiyorlar ya cok uzulyorm bende ilk dgummda yoktu annem klmamsti 2.dogmmdada aynisi oldu
Emin ol hepimiz aynı durumdayız bir kaç gün kalıp gidiyorlar bebegimizle baş başa kalıyoruz emin ol öylesi daha iyi daha güçlü olup daha çok kendine bebegine odaklanıyorsun ve zaman geçtikçe her işin üstesinden gelmiş olmanın gururu oluyor. Ben daha bir haftalık sezeryanli iken ev taşıdım hep ayaktaydim beterin beteri var cnm. Yalnız kalmak emin ol sana ve bebeğine daha iyi geliyor. Şimdi aksine ben kimseyi istemiyorum alışmısim çünkü her işi kendim yapmaya.
Ve sana söyleyebileceğim ilk şey şu kendine çok ama çok iyi bak. Yemekmiş temizlikmiş hepsini arka plana at. Bebeğinle güzel bir bağ kur, bol bol dinlen, sağlıklı atıştırmalıklar aldır kendine, kahvaltını güzel yap. Zaman geçtikte bebeğine alışıp yeni bir rutin oluşturacaksın. Bu günler çabucak geçiyor. Miniğinin tadını çıkar sev okşa konuş sürekli onunla. Dertlerin azalmayacak belki ama onları umursamayacaksın bir yerden sonra emin ol
Vala canım benim yanımda kimse yoktu tektim keşke benimde annem 1 hafta kalıp gitseymis
Çok iyi geldi söylemleriniz içime bi nebze su serpti herşey okadar üst üste geldiki inanın çocuguma odaklanmaktan başka birşey yapmadım bu süreçte ama etrafımızıda cevremide bugünde daha iyi anladım
Annem 2 gün durdu bende oda hastanede yattım dikişim patladı diyince umreden döndükten sonra doğum sonrası kocamla evde tek başımıza kaldık
Benimde son doğumdan sezeryan oldu annem 1 hafta kaldı. Ama bana hep söylediler dikişine dikkat etmezsen bi ömür çekersin ağrını diye. Ben lohusalık bitene kadar çok dikkat ettim herşeyi yavaş yavaş yaptım çok eğilip kalkmamaya çalıştım. Hatta bu duruma o kadar alışmışımki bebeğim 6 aylık oldu yinede pskolojikmen karnımı tutup yavaş yapıyordum hareketlerimi. Çevremdeki bazıları söylüyor yıllar oldu hala sızlıyor sezeryan yerim diye benim bebeğim 11 aylık oldu hiç ağrım sızım olmadı. İş güç kalsın ufak tefek kendini yormayacak işler yap bebeğinle ilgilen. Bırak evi pis desinler sağlık daha önemli.
Bosver canım kafana takma kendini o moddan çıkar benden sana tavsiye b3n hwp Eda teksin tek kalacaksın diye kendimi alıştırdım o yüzden etkilenmedim kendini yipratirsin kabullen bebeğine odaklan bırak iş güç kalsin bende 2 tane de okula giden var artık ev ucuyor ama ne yapayım yetişemiyorum bugünlerde geçecek sıkma canını
Bir tek ben mi böyleyim diyordum. Hayatım boyunca en verim aldığım en memnun kaldığım işler kendi başıma yaptığım işler gerçekten. Birinden yardım beklerken bir de onun nazıyla oynamak, ona iş tarif etmek zorunda kalacaksam e ben ne anladım o işten. O daha da çok tüketiyor ya insanı. Kimseyle uğraşmak yerine kalkar işimle gücümle uğraşırim. Kimseyi istemiyorum ben de artık birşey için.
Keşke biz en başından beri yalnız olsay mışız eşimle. Öylesi daha iyi emin olun. Hastaneye kimseye demeden gittik, bebek doğunca aradık geldiler. Keşke evde de kendimiz hallederiz deseydik, kendi başımıza olsaydık.
Keşke yanınızda kalacak biri olaymış ben sizi çok iyi anlıyorum 3.sezaryanimi oldum ve yatığıim yerden zor kalkiyordum bebeğimi emzirip geri koyuyordum aksine çokta huysuzdu asla durmuyordu eşim yanimdaydi evde kayınvalidem baktı onlar olmasa benimde patlardi herhalde dikişlerim Allah yardımcın olsun aynı doğum acısını tekrar yaşamişsin keske bu sefer biri gelseymiş
Çok geçmiş olsun seni cok iyi anlıyorum benim annemde bebegim eve geldikten sonraki 5. Gün döndü ve bi daha gelmedi başka şehirdeyim kimsem yok cocuguma tamamen tek basıma baktım öyle zorlandım ki bebegim kolikti sabahlara kadar onunla beraber ağladım ağlarken sürekli sezaryen dikişlerimi tekmeliyordu dikişlerim kanadı zor toparladım Allah yardımcın olsun zamanla hafifleyecek tüm zorluklar biz 5 aylık olduk geriye dönüp bakınca tek başıma neler aşmışım helal olsun bana diyorum sende öyle diyeceksin üzme kendini malesef kimsedej kimseye fayda yok
Annem kırkım çıkana kadar yanımdaydı. Küçük yengem de yanımdaydı. Biri benle ilgilenirken diğeri evimle ilgilendi. Oh prensesler gibi lohusalık değil mi. Evet öyleydi kırkım dolana kadar. Ama onların gitme vakti yaklaştıkça ben korkmaya başladım bebeğimle tek başıma kalmaktan. E gündüz eşim işte akşam yorgun geliyor uyumak zorunda falan. Korktugumu anladı annem. Daha da kalınır evet kızım dedi ama senin artık tek başına anne nasıl olunur iç gudulerinle hareket etme vaktin dedi. İnan çok şey öğrenip tek başına neler yapabildiğini görüp sasiracaksin kendine güvenini adım adım yavaş yavaş kazanacaksın kendine şans ver dedi. Kızım düşük doğum ağırlıklı doğmuştu ve ona bakamayip zarar vermekten inanılmaz korkuyordum. Beceriksizligim yüzünden bebeğim daha da kötüleşirse diye ağladım bile. Ama iyiki tek başına birakilmisim. O zorluklarla mücadele benim için çok anlamlıydı. Yakınlarından doğum yapanlar var ve ben o kadar tecrübe sahibi olmuşum ki sasiyorum ne kadar çok şey ogrenmisim. Ve ne kadar rahatım ilgilenirken. Keşke en başta o kadar bile kalmasalarmis yanımda. Er geç insan kendi şartları ile yuzlesmek zorunda kalıyor çünkü. Ve bana göre ne kadar erken o kadar iyi. Tekrar doğum yaparsam bir gün artık kirkimda bile kimseyi aramam yanımda. Bu zorlukları bir kilometre taşı görün ve zaman geçtikçe inşa olan ve dönüşüm geçiren yeni sizi seyredin gururla gözleriniz isildayarak bakacaksınız kendinize. Ve yalnız olmak sizi eskisi kadar uzemeyecek.