Arkadaşlar merhaba. Belki kiminize saçma gelecek, belki derdin bu mu diyeceksiniz ama gerçekten sürekli bunu düşünüyorum. Eşim evdeyken çoğu sorumluluğu bölüşürüz. Fakat malum hayat şartları gündüz çalışıyor hatta akşamları bile 3-4 akşam taksiye çıkıyor. Elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor. Haliyle bebeğimizin doktor randevuları, diğer ihtiyaçları için alışveriş vesaire ben tek başıma gidiyorum. Doktor randevuları bana çok stres yaptırıyor zaten olduğu hafta uyuyamıyorum. Bebeğim şu an neredeyse 6 aylık. Anne karnındayken boyun kaslarında sertleşme meydana gelmiş. 2 ay haftada 1 gün fizik tedaviye götürdüm. Bu sorun nedeniyle başını sola çeviremediğinden sağ tarafında düzleşme oluştu ve 2 ay da kask tedavisi görmesi gerektiğinden haftada 1 de oraya kontrole götürdüm.Çok şükür haftaya son kontrolümüz var tedavimiz bitiyor, oğlumun herhangi bir sıkıntısı kalmadı bu konuda. Zaten yurtdışında yaşıyorum ve hiç arkadaşım, aile bireyim yok eşimden başka. Eşimin çalışması gerektiğini biliyorum fakat bu süreçler beni o kadar yorduki. Duygusal olarak kendimi tükenmiş hissediyorum. Vücudumda kan ve stres geziniyor sanki. Süreç ilerlerken çok fark etmiyordum ama herhalde bugün haftaya biteceğini öğrenince duygu boşalması yaşadım. Bebeğimiz henüz küçük olduğu için haliyle çoğunluk sorumluluğu bende. Hatta eşim gündüz gece çalıştığı için tamamen bende diyebilirim. Bir pazar günümüz var, o gün de dediğim gibi elinden geleni yapar gerek bebek bakımında gerek ev düzeninde. Yine de ben kendimi çok yalnız hissediyorum, tüm bu süreçleri tek başıma yürüttüğüm için.
Çok haklısın , sonuna kadar anlıyoruz seni biz de bir yorgun savaşçiyiz
Benim arada annem gelir kalır , ona bırakmak istesemde hep beni istiyor , bende çok yorgunum ,yaşım 33 vücudum 63 yaşında , doğumdan sonra ağrılarım daha da arttı. Şu bir gerçek ki artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak ,tek basimiza geçip kafamızı dinleyemeyecek tek başımıza çıkıp gezme lüksümüz olmayacak. Bunu kabullenmemiz lazım, tamamiyle bizim bakimimiza ihtiyaç duyan bir emanet var. Bir gülüşü tüm yorgunluğumu alıyor , kokusunu içime cektigimde Allah im cennet bahcesindeyim diyorum gözlerim yaşariyor
Bu kadar güzel ve kutsi bir durum olmasa idi denir mi idi Cennet anaların ayakları altında diye . Bu açıdan bakalım, bir nebze iyi hissederiz
Kendini bu anlartiklarinla üzersin tam tersi kendini motive et başinda bi eşin olmaya bilirdi. Yada aksama kadar evde yatan calismayan bi eş bunlari dusun sukret canim. Evet anneyiz kadiniz malesef bunaliyoruz ama cok.sukur ki basimizda esimiz var 
Bende ayni durumdayım esim ek is yapar yardimci olur ama gel gorki yoruldum bunaldim demeye korkuyoruz kendi kardeşlerim tuhaf tuhaf bakar robot olduğumu sanıyor lar bitirdiler beni sessiz imalı kötü kalbi bozuk insanlar
Küçük görünecek bir sorun değil malesef bizleri en çok yoran şey zaten her şeyle baş etmeye çalışmak her şeye yetişmek için uğraşmak benim eşim de hemşire bazen 24 saat nöbetleri oluyor o kadar zor geliyor ki o günler bir başıma delirecek gibi oluyorum gücüm kalmıyor günler geçiyor uykusuzluk doğru dürüst oturma yok beslenmeler bölük pörçük banyo gibi temel ihtiyaclar lüks çocuk büyütmek çok stresli bir şey çok güzel ama tükeniyoruz
bebeğimi uyurken bile özlüyorum zaten. sürekli gidip izliyorum 
sanırım eşim çalışmak için bile olsa dışarı çıkabiliyor diye onu kıskanıyorum. allah var, pazar günü git 1-2 saat gez, otur bi kahve iç der. Ben ya gidemem bırakıp ya da aklım sürekli bebeğimde olur hemen geri gelirim kahvemi elime alıp. ben aslında büyümesini, birlikte gidebilmeyi istiyorum ama çevredem asıl büyüyünce göreceksin çok zor şeklinde söylemler alınca modum daha çok düşüyor.
eşimin varlığına zaten sürekli şükrediyorum, bunu da ona nerden baksanız her gün söylüyorum. anlatmak istediğim şey çok başka bir şey. anlatırken de eşimin yaptığı şeyleri, çabasını gördüğümü ve takdir ettiğimi belirttiğimi düşünüyorum.
yoruldum bunaldım denildiğinde sanki bebeğimizi istemediğimizi sevmediğimizi düşüneceklermiş gibi geliyor ama durum asla öyle değil.
artık son iki gecedir uyanamıyorum bile. eşim uyanıp beni uyandırıyor. günler birbirinin aynısı, hep bir şeylere yetişme telaşı.
Bende onsuz markete bile ciktigimda ne kadar yorulsamda çok özlüyorum napiyordur diyorum koşarak gitmek istiyorum ,her zorlukla rabbim kolaylık vermiş muhakkak. O derin sevgimiz olmasa katlanılmaz.
sıfırdan insan yetiştirmek muazzam zor
Allah sabır versin çok zor bazen ben sinirden bebeğime zarar veririm diye korkuyorum
Allah korusun öyle anlarda anlık 1 dakikalık da olsa bebeğinizin yanından ayrılın bi parca çikolata yiyin gecicektir o hissiniz Allah’ın izniyle
Anlatmak istedigin seyi gayet iyi anladim merak etme benim demek istedigimi sen anlamadin sanirim insalar bazen zor imtihanlardan gecer işte ozaman bazi şeylerin yoklugu eksikligi göze gelmez ve keşke eskisi gibi olsaydi da boyle olmasaydi dedirtir insana benim demek ustedigimde bu aslinda. Yani bu konuda tecrube yaşamiş biri olarak söylüyorum bunu varken kiymet bilinmeli. Cok sukur siddeti alkolu eve bakmamasi yoksa ilgilisu varsa
Ben aslında ilerde daha zor günler gelecek diyenleri dinlememenizi öneririm. Benim kızım 15 aylık ve bu zamana kadar ben de keyfim için hiç bırakıp çıkamadım çıkıp gezememiştim bensiz pek durmuyordu. Ama artık daha kolaylaştı, bensiz daha iyi duruyor şu an. Evet bazı şeyler git gide zorlaşıyor ama bazı şeyler de kolaylaşıyor bence. Eşiniz çıkıp dolaş dediğinde bence aklınız kalmasın gidin biraz vakit geçirin. Biz biraz fazla kafamıza taktığımız için böyle sanırım, ben kendimi rahatlattıkça sanki daha çok kolaylaştı gibi.