Normalde çok yazmam ama dertleşmek istedim bugün 
kızlar 3 aylık bebeğim var emmiyor sütüm geliyor ama sağıp veriyorum bi yandan da mama ile destekliyorum sadece sütümü versem doymicak çocuk sürekli uğraşmaktan yoruldum artık birde insan desteksiz büyütünce daha da zorlanıyor bu aralar çok çabuk uykuya dalmıyor ya kucak istiyor yada mama içip uyumak istiyor ne doğru düzgün uyuyabiliyorum nede dinlenebiliyorum sürekli hareket içindeyim bi yandan evdi yemekti insanın hali kalmiyor eşim zaten çalışıyor onu da anlıyorum yoruluyor arada bana desteği de oluyor ama işte ne bileyim etrafıma bakıyorum herkes bi şekilde destek alıyor büyütüyor çocuğunu benim etrafımda da kimse yok annem var ama o da arada geliyor henüz daha bebeğime banyosunu yaptıramıyorum prematüre doğdu kucaklarken bile korkuyor insan küvözdede yattı 1 ay psikolojik olarak kendimi hiç iyi hissetmiyorum bunu maalesef bebeğime de yansıtıyorum sanki ona iyi bir annelik yapamıyormuşum gibi hissediyorum kendimi ne yapacağımı da bilmiyorum çok zorlanıyorum çokta zoruma gidiyor artık bunları bile yazarken ağlıyorum
Sıfırdan bir insan büyütüyorsun tek örnek alacağı insan sensin ama insan işte desteksiz olunca çok zorlanıyor birde ben bunu bebeğime yansıtmak istemedikçe yansitıyorum bazen söyleniyorum ona uyu artık diye ama bağırmak değil bide bazen farkında olmadan bi anda koltuğa bırakıyorum o anki gerginlikle ben bunları yapmak istemiyorum ama bi anda bütün psikolojim mahvoluyor nasıl toparlanıcam bilmiyorum birde normal bi bebek büyütmekle prematüre bebek büyütmek arasında fark olduğunu düşünüyorum benim bebeğim prematüre ve erken doğdu 1 ay boyunca ben onu eve getirmeyi bekledim ona böyle davranınca napıyosun diyorum kendi kendime böyle yapmak için mi getirdin çocuğunu diyorum çok pişman oluyorum
Ben de en başından beri desteksiz büyütüyorum. Hastaneden çıktıktan sonra 3 gün annem, 3 gün kayınvalidem yanımda kaldı, sonra eşim ben bebek yalnızdık. Elbette bebeğim öncelik olduğu için geri kalan hiçbir şey ilerlemiyordu. Ev dağınık, çamaşır dağ gibi ve birçok yapılacak iş vardı. Onları ön plana alıp bebeği ihmal edecek halimiz yok, kalan iş kalsın. Akşam yemeğine menemen, yağda yumurta yediğimiz çok oldu. Napalim anca o kadar yetiyorduk. Yapilacak işleri geçtim, duş alıp diş firçalayamıyordum. İki lokma birşey yemek için eşimin gelmesini bekliyordum…Ben desteksiz büyütüyorum diye de içerlemiyorum, benim çocuğum Allah izin verdikçe ben büyütücem tabi. Kimse de sen çocuk doğur ben yardım ederim diye kefil olmadı sonuçta. Ben kocamin yardımına bile güvenerek istemedim anneliği. Daha iyi performans bekliyordum kendimden ama bu kadar oldu. İlk zamanlar berbat bir psikolojim vardı, gergin sinirliydim ama bu hepimizi etkiliyordu. Özellikle eşimi. Ne zaman ki kafamdaki “yetişemiyorum” sesini susturdum o zaman hepimiz daha iyi olduk. Yetişsen de ertesi gün sil baştan aynı şeyler seni bekliyor olacak zaten. Zamanla herşey daha düzene oturuyor düşünüp durma lütfen, bu insanı çürütüyor. Ve biraz cesaretli ol, bebeğine en iyi sen bakarsın. Önce sana en kolay gelen şekilde yıka, sonraları her yakamanda daha güzel yıkarsın.
Bebeği yıkamak için ufak bir tüyo vericem. Birgün ben dedim tek başıma yapabilirim ya, yapamazsam kurular çıkarırım. Ve benim bebeğim yıkanırken çığlık kıyamet ağlayan bir bebekti. Küçük bir kovaya su koyup içine bebeğinin şampuanını sık köpürt suyu. Başka bir kovaya da sade su koy. Bebeğini küvetinin üzerindeki fileye yatır, önce köpüklü sudan vücuduna yavaş yavaş dök yumuşakça ovala, sonra başına dök. En son da durulama suyunu dök onunla konuşarak severek sonra çıkar kurula. Herkes yıkarken ağlayan bebeğim ben böyle ilk yıkadığımda ve sonrasında hiç ağlamadı. Elin alıştıkça evire çevire çitileyeceksin zaten. İlk başta bebeğini yıkıyor gibi düşünme, suyla oynuyor güzel vakit geçiriyorsunuz gibi düşün.
Bu aralar çok gergin çok stresliyim her günüm aynı geçiyor beş dakka oturup dinlenemiyorum bi de şu dişardan konuşan insanlar yok mu neymiş bebeğim uyuyunca bende uyicakmışım evin işini yemeği de gelip başkası yapacak sanki insanlardan nefret ettiğim bi dönemdeyim sanki hiç kimseyle konuşasım gelmiyor ya
Teşekkür ederim canım denerim ama inanın ben kendimi çok kötü hissediyorum eşime yansitmamaya çalışıyorum ama bi yerde ona da haksız yere patlamak istemiyorum o da çünkü elinden geleni yapıyor mutfağa giremediğimde yada yorgun olduğumda yemek yapar bana yardım eder ama o da yoruluyor işte
Denerim canım teşekkür ederim ama bebeğim prematüre doğdu şuan işte yeni yeni kendine geliyor çocuk prematüre bebek yıkamak çok zor ele avuca gelmiyor desem yeridir
Anladım, Allah kolaylık versin bebeğine sağlık versin, zamanla herşey daha güzel olur merak etme. Düşünüp düşünüp üzme kendini. Yan yanasınız, bir aradasınız bunun ne kadar güzel olduğunu düşün. Hepimiz türlü türlü zorluklarla geçirdik o ilk ayları ama kalıcı değil, eğlenceli daha güzel zamanları da gelecek bebeğinin.
Merhabalar 
En başta önceliklerini belirlemelisin. Bebeğinin uykusu mesela. Onu düzenlemeye çalışmalısın önce. Evet ev işleri bekleyebilir uyuduğu zaman muhakkak uyumasan da uzan, dinlen. Uyku saatlerini not al, o saatlere kritik ev işlerini koy. Kritik diyorum ama bana göre hiçbir kritik değil artik. En fazla gün sonunda toplanır biter. Bebeğinin durumunu bilemem tabi ama ana kucağına veya kanguruya koyabilirsin. Ben öyle iş yaptım. İş dediysem ayakta kahvaltı tek elle hızlı bulaşık, zaten hepsini makineye atarım. Arada da çok acilse çamaşır atmak. Alma imkanınız varsa kurutma makinesi öneririm çamaşır asma, toplama işine son veriyor. Bebek uyanıkken bunları 30 dk da yapacak şekilde birakabilirsin. Evin temizliğini ve yemeğini eşinle planlayabilirsiniz. Kendini ve bebeğini doyur yeter. Uyu diyenlerden biri de benim evet. Ev işi nankör. 13.aydan bildiriyorum salmak gerekiyor. Şimdi o zaman yaptigim işi bile yapamıyorum asla durmuyor durduğu yerde. Kucağımdan inmiyor ya da sürekli yürümek istiyor elimi biraktiramiyorum. Pasaklı değiliz ama daginigiz yani akşama toplanır en fazla gece 10 mesaisi var eşimle her yeri toplar temizleriz. Her gün yapılıyor bu iş, tabiki iş bölümü yapacağız. Bebeğinden önemli hiçbir şey yok sen de yeterlisin, bazen yetemeyedebilirsin çok normal bu.
Aslında güzel giden düzenimiz sekteye uğradı biz ona afalliyoruz. Alışmakta güçlük çekmek cok normal. Ama alisiliyor. Şimdi 2. çocukla ne yapıyor anneler diye düşünmeye başladım mesela. Hele 3 falan. Yorulacagiz evet sıkılacağız evden bile çıkamadım uzun süredir . Üstelik hastayız anne oğul. Böyle daha da zor. Ama hayat böyle 
zor ve güzel. İkisi beraber. O zorluğu senin omuzlarindan alıp paylaşacak olan en başta eşin. Birbirine daha çok bağlanılıyor o zaman. Beraber bebeğinin banyosunu yapın öyle güzel ve tatlı gelecek ki. 10 dk sürüyor en fazla. Ben de yapamazdım beraber yapa yapa alıştık. İnsana zamanla özgüven veriyor, deneyim veriyor. Çok çok zor olduğunu biliyorum, biliyoruz bebek bu. Bebek büyütmek zor bir iş ama mükâfatı? Hele ki hem bu dünyada hem ahirette…İnsan onu düşününce yüzünde hiçbir kötü ifade, akılda kötü bir düşünce kalmıyor, toparlanıyor. 
Haftasonu eşinizin tatili vardır mutlaka yoksa bile akşamları 30 dk bile olsa kişisel vakit geçirin. Banyo gibi zorunlu ihtiyaçlar buna dahil değil tabiki. Ev işi hiç değil. Biraz makyaj yapıp ya da kahve içip kitabınızı okumak gibi… Bunun eksikliğini çok sonra anladım ben mesela. Her zaman ihtiyaç sıralamasinı bebeğim- eşim- evim yaptım. Sonra bu sıralama değişti ve ben daha mutlu daha enerjik uyandım yeni güne…. Bebeğim-ben-eşim-evim… Bebeğe kizamiyorsun eve bagiramiyorsun en son eşe patliyorsun. Çok kez yaşadık. Ama sorun benim düzenlemem gereken ihtiyaç siramasindaydi. Kimse mükemmel bir anne ve ev beklemesin, beklenmez. “Önce kendim , sonrası sonra.” dediğimiz zaman rahatlayacağız. 
Ayy üzülme cnm yaa dün bende sinirden catlayacaktim kız gece uyumadi gündüz uyumadı çok Gazi var uykuda bile ikinip ağlıyor kahvaltımı o kucağımda hazirladim saat 3te yaptım açliktan başik döndü artık 2tane daha çocuğum var onların ödevi var küçük oğlum ödev yapmayı sevmiyor çok zekalı hrlsini biliyor ama kontrol etmezsem kafadan atıyor kız kucakta onu susturmaya çalışırken bir yandanda ödev yapıyorum bende desteksiz buyuturuyorum kaynanam var aynı havludayiz ona asla minnet etmek istemiyorum banyosunuda yeni doğduğunda banyoda tabureye oturup yaptırdım 2aylik hareket ediyor artık küvete yatırıyorum önce vücudunu yıkıyorum sonra kafasını daha kolay oluyor yapamam diye asla dusunme yapabilirsin yeterki kendine güven uykusuzluk stres hepsini bir arada yaşıyoruz ama bu günler geçecek canım o yüzden ne kendini üz nede bebeğini bu günler tekrar gelmeyecek rabbim yar ve yardımcımız olsun
Hepsii geçiyor gerçekten benim yanımda sadece 3 gün kayınvalidem kaldı annemde elimde kayınvalidemde çalışıyor sonra herkes işine döndü ve bebeğim sadece kucağımda uyıyordu o anlar da çok zor ve yıpratıcı geliyor gerçekten bende mümkün olduğunca alıp dışarıya çıktım dolaştım hava aldık inanki çok iyi geliyor. Daha çok başındasın bebeğin çok küçük yıkayamaman çok normal biraz daha büyüdüğünde herşeyi yapabileceksin ve sana çok kolay gelecek sadece biraz sabret biz ne söylersek söyleyelim sen zamanla öğrenecek ve alışacaksın. Doktor kontrollerinde ben doktora o kadar çok ve saçma şeyler sorardım ki doktor bana çok vaktin var galiba demişti. Sonra bebeğim büyüyünce ben alıştım tabi sorularmda azaldı sonra doktor bana sende bebeğinle büyüdün çünkü artık dedi. Öyle olacak birlikte büyüyeceksiniz hiç merak etme
Seni burda anlayan bir çok anne vardır. Çünkü bu afallamaları hepimiz yaşadık. Bebeklerimizle birlikte yeni ve zor bir kimlik edindik. Bununla mücadele etmek yerine kabullenmek sana daha iyi hissettirecektir.Bebeklerimizi kucaklarımıza aldığımızda sudan çıkmış balık gibiydik
Bu süreci şahsen internetten yazılar ve videolar izleyerek atlattım. Hafta hafta bebek gelişimini anlatan sayfalar var. Benim çok işime yaradı. Gaz çıkarma, banyo yaptırma, zıbın giydirme, tırnak kesme… bunları öğrenmek için vidiolar izledim. Öğrenip uyguladıkça bebeğime yere bildiğimi gördüm. Destek konusuda şöyle bu konu aslında tartışılır. Kimisi bu süreçte hiç destek almadığı için yakınırken kimisi de çevreden çok akıl veriyorlar bebeğime annelik yapamıyorum diye yakınır. Ben ne gebeliğimde ne de sonrası için hiç destek almadım. Teklif eden de olmadı zaten
Bebeğimle birlikte bende büyüdüm. Şuan 16 aylık bir bebek ve bundan sonrası artık çocukluk dönemi. Beni ne bekliyor bilmiyorum. Büyümeye ve anne olarak zorluklara karşı alternatif üretmeye devam. Ev işleri, yemek vs. onlarla yollarımızı ayıralı çok oldu. Süreci kabullenirsen bu süreç hem senin için hem de bebeğin için daha dolu dolu geçeceğini düşünüyorum
İnşallah canım rabbim tüm evlatlarımızı bizlere bağışlasın bu günler geçici biliyorum en güzel şekilde geçer inşallah
Canım benim aynısını yaşıyorum daha doğrusu yaşıyordum beşinci aya gireceğiz şu anda daha da oturmaya başladı. Ben yurtdışındayım tek başıma büyütüyorum ve seni çok iyi anlıyorum çok zor insan kendini suçluyor yapamıyorum yetemiyorum diye ama bunların hepsi geçecek merak etme şu an beşinci aydayız uyku düzeni biraz daha arttı. Benim de bebeğim erken doğdu emmek istemiyordu ama ben sürekli emzirmeye çalıştım (ilk aylar) ten tene temas çok önemli ikimizde de kıyafet olmuyordu bedenime dokunup sıcaklığımı hissettiğinde daha rahat emiyordu bunu bir dene istersen.. senin gibi her yeni anne bu duyguyu yaşıyor, eminim elinden gelenin fazlasını yapıyorsun. Ve bazen gerçekten akışına bırakmak gerekiyor uyumadığı zaman uyutmaya zorlamadım emmediği zaman yine zorlamadım acıkınca zaten ister istemez emiyor. Bu söylediklerimi ilk ay geçerli değil o zaman sarılıktı mecbur zorluyordum ve kendimi çok tükettim biraz büyümeye başlayınca akışına bıraktım. Mükemmel olmak için çabalama çünkü zaten bebeğin için en iyisini yapıyorsun.. yanındayım
Okurken çok duygulandım çok teşekkür ederim bu güzel destek için inşallah bende artık bazı şeyleri düzene koyacağım bir ailede anne mutlu be huzurlu değilse ailede kimse mutlu olmaz önce benim toparlanıp şu ölü toprağını üstümden atmam gerekiyor yetemiyorum düşüncesinden çıkmak istiyorum ben bu zamanları güzel geçirmek istiyorum 
Ay sen neler yaşamışsın ya şaka gibi okudukça kafayı yedim
Benimde aşağımda oturuyorlar kaynanamgil ben konuşmuyorum öylede tercih ediyorum doğum yaptım zor zamanlar geçirdim bi kere bile kapımı çalıp sormadı rabbim böyle kötü insanlara muhtaç etmesin ben uzak duruyorum eşimde zaten hak verdiği için karışmıyor bişey demiyor o da biliyor anasını babasını sonuçta bir gram olsun gözümde yoklar ben bu zamanları hayırlısıyla atlatıcam geçecek bu zor günler biliyorum
İnşallah canım bu günler güzel geçsin inşallah 
Haklısın canım önce kabullenmem gerekiyor tabiki önceliğim çocuğum ama kendimi de önemsemem gerektiğini anladım
Çok haklısın canım böyle kötü düşüncelerle üzeceklerine hiç olmasınlar ondan bin kat daha iyi