Kızım 15 aylık. Annem 4 sene önce vefat etti. Başka da kimse yok zaten, eşim hariç. Evladıma bakmaktan tabi ki gocunmuyorum ama son zamanlarda çok yorgun ve mutsuz hissediyorum. Bunda, dünyanın hali, savaşlar hatta hava durumu vs de etkili ama en çok dur duraksız minik bir insanın sorumluluğunu üstlenmek yordu sanırım. Her şeyi bırakıp tek başıma bir hafta başka bir şehre gidip kafayı toplasam iyi gelir gibi hissediyorum ama tabi ki mümkün değil. İçimi dökesim geldi. Var mı ben gibi olan?
1 Beğeni
7 aylık bebeğim var çalışıyorum 3,5 aylıkken başladım çalışmaya herşey üst üste geliyo yemek temizlik ev iş senin gibi hissettiğim çok zaman oluyo ama geçecek inşallah 
yalnız değilsin merak etme Allah sağlık sıhhat versin tabi annelere de akıl sağlığı 
2 Beğeni
Benim de kızım 15 aylık inanin evlat sahibi olmak cook başka imiş zorlu süreçlerden geçtik geçiyoruz hamdolsun yalnız değilsiniz bende eşimle beraber bakıyorum kızımıza ,tabi gün içinde o işte oluyor bende derslerim oluyor online oyle öğrencilerime ders veriyorum dersimi sabote de ediyor ama öğrencilerim alıştığı için sıkıntı olmuyor. Bende 2010 yılında annemi kaybettim ,hamdolsun kardeşlerim var ama mesafemiz var yanımda isteseler de olamazlar ki her zaman herkesin ailesi işi gücü var .Ben büyüyünce zaten bedenen böyle yorulmuycam diye belli bi sürelik olduğu için anın tadını çıkarıyorum onunla keyif alıyorum, gezdiriyorum, evde beraber onu oyun oynarken izlemek de keyif veriyor ,yetemedigim ev islerimde onun canından değerli değil diye erteleyebiliyorum işimi sabirli olun sizde bu yoldan hep beraber geçiyoruz kolaylasicak sıkıntılar buyutuldukce daha çok insanın üstüne üstüne gelir
1 Beğeni
Yalnız değilsin emin ol. Bende 3 sebe evvel annemi kaybettim ve psikolojik olarak hala kendime gelemedim. 20 ayllik oğlum şuan bazen bende çok yoruluyorum ve bunalıyorum
1 Beğeni
Seni o kadar iyi anlıyorum ki 20 aylık kızım desteksiz gurbette eşimle ben büyüttük bazen kendimden bile nefret eder hale geliyordum yetememe hissi çocuk büyütmek gerçekden çok zor bunu aşmanın en önemli yolu destek önceleri bebem küçükdü diye aile büyüklerimize gitsekde desteklerini kabul etmiyordum tabi eskiye göre kızım daha uslandı ama yine de babanneye annaneye gittiğimizde onların iki saat bakması bizim bi hava almamız okadar rahatlatıyor beni ki. Kesinlikle çocuğumuzdan yorulduğumuzdan değil ama annelik çok zor ve diğer sorumluluklar eklenince kendimizi unutuyoruz oyuzden destek almak veli nimet keşke iki tarafdan birine yakın olsaymışık diyorum şuan rabbim kolaylık versin şunuda ekliyim gün geçtikçe daha da uslanıyolar. Senin yanlız olman daha çok zorluyordur seni yanlız değilsin hep bir yanımız eksik kalıyor.yolunuz kolay olsun rabbim hep iyi insanlar çıkarsın karşına
2 Beğeni
Başınız sağolsun mekanı cennet olsun annenizin. Uzunca bir zamandır bende öyle hissediyorum. Oğlum 8,5 aylık hiç durmuyor hep beni istiyor yemeği çok zor yapıyorum temizliğe zor yetişiyorum birde iştahsız yemek saatleri eziyet gibi geçiyor nerde yanlış yapıyorum diye düşünmekten yorulmuş durumdayım sıcak ve uzun duşa hasret kaldım ama geçici bir süreç buda şuan bize çok ihtiyaçları var anın tadını çıkarmaya çalışıyorum. 
Bana sarılınca kendimi çok güçlü hissediyorum 
1 Beğeni
11.5 aylık bebeğim var bendecok sıkıldım bunaldim kızım bana çok düşkün çok fazla kimsede durmuyor kafa dagitmaya o kadar ihtiyacım var ki geçen kızımla alışverişe gittim ona birşeyler alıyım benimde belki kafam dağılır diye rezillikti resmen ağladı durmadi hiç dışarıda uyku saati gelen kızım uyumadida töbe bı daha gitmem yalnız değilsin düzelecek İnşallah
1 Beğeni
Vallahi bende bazen okadar bunaliyorun ki artık bi an önce gün bitsin diyorum sbaah uyandığımdada aha yine bir güne başladık kafasindayim çocuk olduğundan beri. Şuan benimkide 13aylik yeni oldu okadar yoruluyorum ki yemek yaparken dibime yapışıyor temzlk yaparken sürekli onun peşindeyim sakin sakin rahat bir şekilde temzlk yapmayı bile özledim evladımı çok seviyorum orası ayrı ama kendmi unutmuş gibiyim bı an önce büyüsün istyorum bazende oturup dusununce birdaha bu yaşlarını görümcem dye uzuluyorum annelik çok zormuş cidden. İnşallah hepimiz atlatiriz bu donemleri. Büyüdükçe zor diyenleri anlamyorum evet evlat başlı başına zor ama şuan bu dönemler insan kafasina estiği an duşa giremyor tuvalete gitmek bile bir dert kapıda aglyo anca o uyuynca tuvalete girebiliyorim yada oyuna dalarsa tuvaleteyim yada ne bileyim temlzk yaparken viledayla anlamadigi için elini sokmaya çalışıyorlar veya tehlikeli işler pesindeler bu dönemler bitince bence birazda olsa rahatlarim gibime geliyor
4 Beğeni
Ben geçen konu açmıştım tecrübeli arkadaşlar büyüdükçe zorlaşıyor dedi 
bunu daha okulu vs vs var dediler bende oturup şükrettim bence bize artık rahat yok
1 Beğeni
Vefat eden annelerin hepsinin mekânı cennet olsun inşallah 
Evde kendimize ait bir hobi ve alan gerekiyor. Gün içinde yalnız kalmaya ihtiyacımız var. 30 dk da olsa babasına emanet edip çıkıyorum. Eskisi gibi kulağımda müzik sadece yürümek bile çok iyi geliyor. Bazen babası uyutuyor oğlumu. Ben boyama yapıyorum, kitap okuyorum. Ev işi zaten ekip işi. Bebek büyütmek de öyle. Eşime de zaman ve alan tanıyorum. Yeteri kadar tabiki. Beraber de vakit geçireceğimiz şeyler bulduk. Birbirimizi tüketiyorduk yoksa. Sürekli ev işiyle ve bebekle ilgilenmek bizi bitiriyor. Bir de ek olarak bebek kamerası olmayan arkadaşlara tavsiyemdir kamera. Bizdeki wi-fi kamera telefondan bağlanıyorum. Uyuttuktan sonra takıyorum fişe, dışarı bile çıkıyorum oradan izliyorum uyurken. Böyle yapamazsanız bile eşinize emanet edip kendinize zaman ayırabilirsiniz velhasıl.
4 Beğeni
Yalnız değilsin canım hepimiz ayrı ayrı hayatlarda yaşıyoruz ama derdimiz aynı inanki yoruluyoruz insanız Rabbim güç kuvvet versin
1 Beğeni