Bu aralar bebeğim gece uykularına geçerken aşırı direniyor ve beni baya zorluyor bugünde öyle oldu ve biraz bağırdım ama sonrasında için acıdı. Ama o an insan gerçekten ne yapacağını bilemediğinden sinirleniyor aslında bağırmaktaki amacım ona kızmak değildi. Sizler napıyosunuz bu durumda
Sabrımın azaldığı, çok yorulduğum anlarda sürekli şunu düşünürüm: “ Sen bu bebeği çok istedin, minicik kalbiyle kalbine dokundu ve ilk seni hissetti, o sana muhtaç. Biraz daha dayan.” Ve Ayetel Kürsi Nas Felak surelerini açarım kısık sesle dinleriz. O da sakinleşir ben de. 
https://youtu.be/u1h9SZwe1Tc?si=iDRFh3F-s8KYH7zq
Ayrica bir daha bagirmazsiniz olur biter. Vicdan yapmanız zaten yeterli. Hangimiz hatalı bir davranış yapmıyoruz ki? Kimse mükemmel değil. Aslolan tekrarlamamak.
Malesef bunu ben de yapıyorum ve çok pişman oluyorum tamamen yorgunlukla alakalı bir durum hatta eşim de bana kızıyor böyle davranıyorum çocuğa diye insan ister mi evladına kızmak sesini yükseltmek uykusuzluk yorgunluk bu hale getiriyor insanı
Ben pes ettim artık benim kızımda uyumuyor uykusu var ama direniyor çabalıyorum uyutmaya uyumuyorsa yere yatırıyorum ellemiyorum biraz vizirdaniyor sonra elini eme eme uykuya dalıyor en sonunda
Konsultasyon burosuna minik bir bebek geldi
Annesi sordu biberonu hic tamamlamiyo uyuya kaliyo dedi.
Uyandirma dedi uyan acikinca yer dedi.
Bebekler planla bakilmiyo o anin ne getiriyosa
O.
Dogum gibi basimiza ne gelecegini bilmiyoruz
Korku sinir kapliyo.
Zaten iki yasina dogru duzene giriyo gece bile uyanmiyo