Merhaba arkadaşlar sağlık sorunu nedeniyle ilaç tadavisine başlayacağımdan dolayı emzirmeyi sonlandırmak zorunda kaldım. Üç haftadır emzirmiyorum. Dün duş sonrasında giyinirken bir anda bir damla süt düştü onu görünce ağlamaya başladım. Bebeğimin rızkı hala bekliyor fakat veremiyorum. Çok zoruma gitti. Tarifsiz bir duygu 
Ben de bebeğim 3 günlükken göğsüm yara olduğu için ağlayarak emziriyordum acıdan, en sonunda emzirememeye başladım sütümü sağarak verdim. Çok üzülüyordum emziremeyecek miyim ben diye. Sonra aradan 2 gün geçince yeniden denedim acısı hafiflemişti o kadar mutlu oldum ki. Bebeğimi emzirebiliyorum diye ağlamıştım o duygu gerçekten tarifsiz.
Emzirmek bebekle kurulan duygusal bağ ve güzel bir iletişim şekli. O yüzden emzirmek bazen zor olsa da imkan olduğu sürece çok güzel bir şey. Allah eksikliğini göstermesin inşallah 
Doğduktan üç gün sonra bütün gece ağladı susmadı herşeyi yaptık eşimşle en son susmuyo diye acile gittik orada bile ağlıyodu sonra acilde de çok beklememiz gerekiyodu sıra vardı eşimin ablası doktor bi çocuk doktoru arkadaşını aradı neden olabilir diye kız telefonda aç kalmıştır dedi ve cidden öyleydi mama almaya gittik yol boyunca ağladım ona yetmiyorum diye
Doğum yaptığımn ikinci güniydü sütüm çok çok az geliyordu bebeğim aşırı derecede ağlıyordu görümcem de kaltı mama aldrttı mama yapıp verdi öyle aç aç içtiki o zaman lohusayım oturup iki saat ağladım mama içti aç kaldı benm sütüm yetmiyor diye sonra eşim gitti süt arttırcak herseyi annesi aldırdu getrdi yedim sütüm artmaya başladı artık mama vermedim çok şükür
Doğum sonrası bebeğimi ilk kez kucağıma alışımdır, öpüşümdür sonra emmeye uğraşması… süt gelmiyor maalesef öpüyorum bir yandan kokluyorum ama kucağimdan bir türlü vermek istemiyorum kimseye… Zor anlar… Binbir türlü duygu yüklü.
Oğlum doğar doğmaz solunum sıkıntısı sebebiyle 10 gün küvezde kaldı. 10 gün boyunca hep ziyaret ettik ama ten tene temas olmadı haliyle. 10. Gün sabahı doktorumuz gelip bebeği alabilirsiniz dedi. Eşimle o hastane merdivenlerinde nasıl da hızlı ilerledik, kalbimiz pır pır… İşte o ilk kucağıma verme anı 
İlk koklayış, ilk dokunuş, ilk öpüş, ilk ten sıcaklığını hissetme … Benim için o andı 
Benimde kızım 7 günlükken enfeksiyon sebebiyle küveze girdi beni tanımıycak diye yoğunbakımın önünde 3 saat ağladım ne güvenlik ne doktor hiç biri çıkaramadı beni cahillikmi artık yeni annelik duygusumu bilmiyorum ama o kadar çok ağlamışdım ki benide yatırdılar hastaneye psikolojim tamamen bozulmuşdu en sonunda babam sen tanıyosun bebeğini yetmez mi deyince bi aklım yerine geldi hala aklıma gelince içim acıyor onun o küvezden bana bakışı
40+2 de kanamam vardi ama dogum başlamadı. Suni sanci verdiler 12 saate yakin sanci çektim. Esim epidural taraftarıydi. En son kabul ettim. Ben rahatlayinca esim bir seyler almaya eve gitti, annemler cafeye indi. Bir anda nst uyari vermeye başladı. Bebegimin kalp atışıni alamiyordu benim nabzim 250 ye çıkmıştı. Kayinvalideme hemsireye haber vermesini soyledim. Ultrasonda bebeğim hareketsizdi. Acil sezeryan kararı verildi. Bebegimi çıkardıklarında hemen yanima verdiler, burnumu emmeye çalıştı. Doktorum ayni zamanda “sorun yok, her şey yolunda” dedi. O an..
Bebegime sakat yada down sendromlu olabilir demislerdi. O zaman amniyosentez yaptirmistik.
Amniyosentez yaptirirken cok zor gecmisti. Iceriden sivi alirken kan gelmisti . O zaman bebegime igne bati sanmistim cunku dok . Korkmus gibiydi .
Sivi alirken dok. Nesfes alirken bile dikkat et ,haraket etme bebek haraket etmesin demisti. . 1 saat surmustu 15 dk sey ..
O an o sivi aldi doktor normalde herkesin icinde kolay koly aglamam .Birsey oldu bana birden hickira hickira aglamaya basladim .
Dogum yaparken hiç terlemedim ama amniyosentez (karnimdan sivi) alirken . Çok fazla terlemistim. En duygusal an oydu.
Ben de karnımı yakmıştım hamileyken aslında mantıklı bi insanım ama o an bebeğim de yandı mı diye düşünmüştüm.
Şu anlattıklarınızı görünce off çok kötüymüş ya
Yanmiş mi bari 
Ay ay tatli bir gülüş sergiledim suan sana ya canim suanki aklim olsa hic oyle seylere kalkismazdim. Sakat olsada olmasada doğrcaktim .veren Allah her turlu veriyor . Doğduktan sonrada olabilir .
Iste o an oyle dusunmedim ilk bebegim dedim . Ya cok agir bir sakatligi varsa dedim . Yada down sendromu cok fazla ise diye dusundum .
Kizimla birlikte hep agliycam diye dusundum .cunku cevremizdeki insanlar hep dıslıyor .
Cok zalim olmus herkes.
Bende duygusalim .
Kizimin kulagi kepce ona bile takmis durumdayim . Uzulmez inşallah deyip duruyorum.
Amniyosentezin sonucu cikana kadar 9 aylik olmustu bebek .rabbime sukur sağlıkli evladim..
Ama çok şükür bişey yokmuş yani sizi strese sokmaktan bişey değil. Büyük konuşmayayım ama ben yaptırır mıydım bilmiyorum çünkü bende inanılmaz güvensizlik oluştu doktorlara karşı. nerdeyse 10 çocuktan 5ine ekstra test yaptırıyorlar.
Ya kız çocukmuş bişey olmaz saçları kapatır siz destek olursunuz bi de daha küçükler büyüyünce kalmayabilir bile.
Evet küçücük bebeklere neler diyo insanlar haklısınız.
Benim kızım da esmer bana benzemiyo gözü felan renkli değil insanlar kendine niye benzetemedin diyince benim de zoruma gidiyo sanki kahverengi göz kötüymüş gibi
Bunu ilk zamanlar bende çok düşünüyordum. Sadece benim sütüm yetmiyordu mamayla destekliyorduk emiyordu süt bitince ağlıyordu mamayı yetiştirene kadar bağırıyordu biberonu alınca susuyordu o zaman bende diyordum yetemiyorum diye
Hem bebeğin hem annenin psikolojik olarak hazır hissetmesi gerekiyormuş yaşayınca anladım. Bebeğime ön hazırlık yapıyordum memi dediği zaman falan memi az kaldı sen büyüdün falan diyordum sonra bırakacağımız zaman memi bitti dedim. Her dediğimde benim sesim titrese gözlerim dolsa da bebeğim sanki beni teselli etti tamam dedi öptü
Birçoğumuzun yaşadığı bir durum ilk zamanlar süt az oluyor daha sonra artıyor ama deneyimsizlikten dolayı bunu bilmiyoruz hep öyle kalacak sanıp üzülüyoruz maalesef
Her dakika beraberken aynı vücuttayken bile özlemek
Asla unutulmayacak bir an
Asil de 28 günlüktü akciğer enflasyonu sebebiyle yoğun bakımda 8 gün kaldı bende ya beni unutursa ya büyür değişir de ben onu tanımazsam diye ağlamıştım. Halbuki her gün süt götürür ziyaret ederdik camın arkasından da olsa konuşurduk
Ayy gerçekten zor bir doğum hikayesi yaşamışsınız. Çok şükür ki sonu çok güzel olmuş 