Kızlar selam, hayatımda daha önce hiçbir forum sayfasına vs dertleşmek icin yazmamisimdir ama işin içinden çıkamıyorum ve derdimi kimseye anlatamıyorum. Biz eşimle 7 yıldır tanışıyoruz, 4 yıldır evliyiz. Severek evlendik cok da güzel sevgililik evlilik dönemi geçirdik. İsteyerek de çocuğumuz oldu suan 6 aylık bebeğimiz şükürler olsun. Esim bana karşı her zaman cok iyidir hamilelik, doğum vs sürecinde de hep yanımda olmuştur (olması gereken) Fakat oyle bir olay yaşadım ki güvenim en derinden sarsıldı. Esim antrenör, daha önceden telefonunda üstten mesaj görmüştüm bir kadından instagramdan “teşekkür ederim :)) “ filan yazıyordu. Sorduğumda velisi olduğunu soyledi ben de kızdım velin sana neden insandan mesaj atıyor diye o da cikardi listesinden. Sonra yaklaşık 1 ay önce filan kadını listesinde tekrar gordum sorduğumda da ya eklemiş unutmuşum ben oyle olay olduğunu çıkarırım tabi ki tekrar dedi ama çıkarmadı. Dün de beraber otururken telefonuna kadından bildirim geldi yine instadan. Açmasını istedim bi panikledi dur ben bakıyım dedi telefonu kendine çevirdi. Mesaji bu atmis kadına. Kadın çocuğunun hikayesini atmis bizimki de sen de çocuğu cok darlamissin ya vs gibi bisey demiş kadın da gülerek cevap vermiş filan. Ben görünce delirdim.tabi ki nasıl benim rahatsız olduğum.biriyle mesajlaşıyorsun ve verdiğin tepkiler tamamen yakalanmış birinin psikolojisi diye baya tartıştım o da yeminler etti çocuğunun.uzerine (klasik) Asla inanmıyorum. Bugün annemin evine gitmek istediğimi söyledim düşünmek istediğimi onu görmek istemediğimi o da “hayır oglumu benden alamazsın” diye yükseldi sonra ağladı yeminler etti baska bisey olmadığına dair, hata yaptığını kabul edip özürler diledi. Benim içim asla soğumuyor ve ona inanamıyorum.. ne yapacağımı da bilmiyorum suan onunla iletişim kurmuyorum kafam cok karışık. İlk kez böyle bir olay yaşadık.
Üzücü bir olay yaşamışsınız. 6 aylık bir bebek annesi olarak zaten duygular/hormonlar/vücut kendini toparlamaya çalışıyor. Normal zamanda da can sıkıcı olabilecek bu durum özellikle böyle bir süreçte ciddi çok çok sinir bozucu.
Fakat her şeyi yakıp yıkmadan önce salim kafayla düşünmek lazım: tam olarak ne oldu?
Kavga/tartışma modundan çıkıp sakinledikten sonra eşinizin dürüstçe size olan biteni anlatmasını isteyin bence. Ve bu durumda yaşadığınız duyguları net bir şekilde söyleyin
Bir aile danışmanı ve 10 yıllık evliliği olan bir kadın olarak benim tavsiyem budur.
Umarım en hayırlısı olur hakkınızda
Nurbanu aynı yapay zeka gibi konuşmussun sana katılıyorum kesinlikle haklısın 
Ahdjdjdjd güldürdün ya
Danışmanlık modunu açtığım için olabilir.
Kız kardeş modunu açsaydım erkolar kapatılsın derdim
Cevabınız icin cok tesekkur ederim. Bir nebze de olsa rahatladım. Sorduğumda sadece 1 kereye mahsus bir mesajlaşma olduğunu baska asla konuşmadığını soyledi. Cok önceden tanıdığı bir velisiymis çocuğunu da cok severmiş komik görünce dayanamamış yazmış güya. Esim velisiyle sen dili kullanarak yazısacak biri değil ama. En büyük fiyasko da öncesinde kendinin telefona bakma ihtiyacı hissetmesi. Onu sorduğumda da saçma bisey yazmıştır diye korktum diyor. Saçma bisey yazacak birine nasıl mesaj atabilir aklım almıyor.
Sen danışmanlık modunu açtın da danışan bakalım tavsiyeni beğenecek mi bende genelde yapıcı konuşmaktan haz ederim, doğrusundan tam emin olmadigimiz konularda kesinlikle bu tavır olması gereken
@Nurbanu alkış yorumu olsun bu da 
ağzınıza sağlık
Öncelikle doğru forumdasınız burda sizi yargılamadan yanıt verecek bir çok anne var rahatlarsınız umarım aldığınız yanıtlara içinizi temiz tutun ve doğru olan sakinleşip size ne yazdığını veya bu rahatlığın nerden kaynaklandığını sorun
Benim eşim de atanamadı sanayide bizde severek ve zorlu süreçlerde evlendik ama çalıştığı firmada bir kız var alım satımda mesaj atarlar gün içinde bu kadar şu lazım vs. Benim akıllı kocam da evliliğin ilk ayları gel beni kurtar yazmış ustanın yanındayken bende sinirlerime pek hakim olamam ve sakinleşip dedim sonra açıkladı sınırını koy seni öylr bir şeyde kurtaracak biri değil dedim ve o günden sonra tekrarı olmadı. Bazen erkekler kadınlar kadar düşünemiyor detay yani düşünemiyor. Ki malesef de söz meclisten dışarı bazı kadınlar da aşırı rahat olabiliyor. Burda eşiniz önemli sınır mesafe koyduğunda sorun kalmaz
Öncesinde de biraz sert bir şekilde, sil onu filan diye uyarmışsınız ya muhtemelen korkmuştur üf erkolar biraz safoş oluyorlar. Bir şey yoksa da hali tavrıyla bir şey varmış gibi saçmalayabiliyorlar.
Tabi ki eşinizi en iyi siz tanırsınız. Muhtemelen bu saatten sonra onu daha yakın incelemeye alırsınız ama bu kadar belirsiz bir olayla da hemen gemileri yakmayın derim naçizane
Kesinlikle haklısınız. Aslında bu kadar fevri biri değilimdir ama bu sıralar gerçekten ilişki anlamında cok doldum. Normal bir süreçten geçmiyorum. Esim cok yoğun calisiyor birbirimize hiç vakit ayıramıyoruz. Kendimi cok yalnız, bakımsız, çaresiz hissettiğim zamanlar cok fazla oluyor. Eskiden sevgisine cok inandığım eşimden artık emin olamıyorum. Sanki beni sevmiyormuş gibi geliyor. Aslında bizim cinsellikle de ilgili ciddi problemimiz var. Hamilelik döneminde kendisi zarar vermekten cok korktuğu icin birkaç kez ilişki yaşamak dışında yaşamadık. (Benim herhangi bir sıkıntım olmamasi ve istememe rağmen) lohusalikta da iyice uzaklaştık. Bebeğim cok zor bir bebek asla uyumuyor ben tüm gun cok yoruluyorum esim cok gec geliyor ama biliyorum hepsi bir bahane. Bana dokunmak istememesi ya da benim oyle hissetmem belki de bu olaylara karşı daha güvensiz yaklaşmama sebep oluyor bilmiyorum.
Cok teşekkürler desteğiniz icin. İnsan bazen en yakınlarına anlatamıyor. Aileme anlatsam boşan gel derler, arkadaşlar yargılar derken bazen hiç tanımadığımız insanlar dertleşmek icin çok daha doğru tercih.
İşte tüm sorunu ozetlediniz temas olmayınca sorunlar baş gosterir
İşte bu diğer meseleden daha mühim, daha detaylıca konuşulması gereken bir konu. Aslında birçok anlaşmazlığın altında yatan mesele bu.
Şahsen ben de doğumdan sonra benzer süreçlerden geçtim/geçiyorum. Her şeyimiz değişiyor resmen reset atılıyor vücudumuza/duygularımıza. Eski ben neydim şimdi ne oldum artık güzel değilim/çekici değilim. Hatta artık yalnızca ben bile değilim. Kadın sıfatımın önüne annelik sıfatı geçti vs diye düşünüyorum. biz tüm bunları yaşarken eşler aynı hayata devam ediyorlar(ben de buna çok öfkeleniyorum mesela) tüm bunları eşimle dürüstçe konuştuğumda (öncesinde ona epey carlıyorum kabul
) her şey yoluna girmeye başlıyor
Ben de bunu bildiğim icin aslında hep çözüm üreten taraf olmak istedim. Yani eşimle uzaklaşmayalım diye onu hiçbir zaman geri çevirmedim. Hani derler ya bazı erkekler asiri düşünceli olmaktan erkekliğini unutur diye. Umarım o kategoriye giriyordur, aksini düşünmek istemiyorum ama insanın aklına geliyor. Bu arada bugun kavga ettiğimde tüm konuları da açtım tabi ki onunla mutlu olmadığımı, 1.5 yıldır evlilik hayatı bile yasamadigimizi.. o da hak verdi ama ben haklı olduğumu zaten biliyorum. Böyle bir konuyu açarak kadınlık gururumu kırmak bile cok üzücü geliyor.
Biz dünyaya sıfırdan bir insan getiriyoruz be! (Allahın izniyle tabi ki) elbette birçok değişim yaşayacağız. Hepimiz yaşıyoruz bunları hiç gurur filan yapma kardeşim. Eş dediğin böyle zamanda duygulardan halden anlayan kişidir.
Annelik bambaşka bir serüven, cok güzel ama cok zor. Yukarida da söylediğim gibi biz eşimle cok Severek evlendik eminim pek çoğumuz da öyledir. Bu zamana kadar dediğim gibi hiçbir yanlışını görmedim. Doğum sürecinde hastanede annemin kalmasından ziyade onun yanımda olmasını istedim, lohusalikta da bana bebek gibi baktı. Şimdi de cok yoruluyor olmasina ragmen sabahları erkenden kalkar bebegimizle ilgilenir. Ogle aralarında işten eve gelir bizi görmek zaman geçirmek icin. Şefkatle alakalı hiçbir sıkıntı yok ama ben kadin olduğumu hissedemiyorum. Sadece anneyim sadece kutsalım. Ben böyle bir ilişki istemediğimi daha önce kendisiyle de paylaştım. Ha kalkıp sen de eşine isve cilve yapıyor musun diye soracak olursanız evet onu da yapamıyorum çünkü cok yorgun oluyorum herkes gibi. Ama ben adım atmadan o beni istesin, eskisi gibi bana gelsin istiyorum. Belki ben de hata yapıyorum bilmiyorum..
Ben 7 sene sevgililikten sonra evlendim, bizimki de senin gibi severek vs aynı şekil oldu.Gebelikte korktuğumuz için istemedik, doğurduktan sonra da lohusa sendromu, sorunlar derken 5 ay yine tık olmayınca ben gemileri yaktım, bekliyorum gelsin diye ne gelen var ne giden
en son uygun bir anda konuyu açtım meğer oda benim istemediğimi sandığını,ona soğuk davrandığımi vs söyledi, o da kendince durumu izah etti ama açık açık herşeyi konuştum ve ikimizde sonrasında tekrar eski günlere döndük..Bebekten sonra bu tarz seyler bir çok evlilikte yaşanıyor ama bizim hatamız işte iletişim eksikliği, insanız bizimde isteklerimiz var, herşeyi yaşarken iyi de beklentileri söylemek mi çekinme sebebi…Bence söyleyin, iletişim olursa temasta beraberinde gelir.Siz eşsiniz, eşiniz durumun ciddiyetinde değilse siz onu silkeleyeceksiniz, gurur yapılacak en son konu bu olabilir
Daha çok yeni. Zamanla rayına oturacaktır eminim. Ne güzel ilişkide sevgi/şefkat/ilgi var. Temeliniz sağlam. Dönem dönem roller değişebilir/birbirine karışabilir ama böyle ilişkiler hep yolunu bulur yeter ki iletişimi kesmeyin.
Sayın aile danışmanımiz, efenim bu konuda yorumumu nasıl buldunuz
bayıldım. En önemli şey iletişim. En çabuk rafa kalkan şey de o maalesef. Her daim iletişimi savunacağız
Evet konuşa konuşa şey yapacağız anlasacagiz bu nokta çok mühim